3 Aralık 2011 Cumartesi

Don't say a word...

Evet belki günah, belki bencillik ve belki her şey için geç olunca bazı şeylerden pişman olucam ama ben gün geçtikçe aileme karşı daha tahammülsüz oluyorum sanırım. Ya da yaşlandıkça insanlar daha çekilmez olduğu için böyle hissediyorum.
The mystery of death before us.
Soon every night can bring the light, 
And close my eyes...
Sometimes life in here's too limiting.
Sometimes we don't care at all.
Sometimes...
Kendimce bir sürü şeyi kafamın içerisinden attığımı düşündüğüm zamanlarda evde saçma sapan şeylerle uğraşıp, saçma sapan şeyler dinleyip bi rahatlayayım dediğim zamanlarda adamı bi rahat bırakmıyorlar ya işte orada benim tepem atıyor.
Artık evde gerekmedikçe kimseyle konuşmuyorum, bu ne ara oldu nasıl oldu bilmiyorum. Günümün nasıl geçtiğini anlatmıyorum hal hatır sormuyorum. Konuşulanlara yorum yapmıyorum. Dediğim gibi sadece orada öyle oturayım bir şeylere bakayım kafam dağılsın istiyorum.
Bugün maddi açıdan da benden artık bir şey beklememeleri gerektiğini söyledim.

To escapeby ~loki-lou




I made my way into the great unknown
Land by the river, and a new built home.
Every night, when I'm looking at the full moon rising
I hold you and know that we are free..






Gitmeyi çok düşündüm. Bir sefer de denedim. Ama ben bencilim işte, keyfime düşkünüm belki de.  Günün birinde bir evle uğraşmak bu evle uğraşmaktan daha kolay gelirse o gün kesin giderim ama...