Kendime inanamıyorum. Önceden denemiş olmama rağmen neden ayrılmadım buradan bilmiyorum. Hapishane gibi burası... Hep bir umut bekliyorum başka birşey çıksa da bıraksam diye. O kadar sıkıldım o kadar daraldım ki artık. Sevmediğim insanlarla birarada olmak, sevmediğim işler yapmak zorunda olmak. Başlamak zorunda olduğumu biliyordum ama bu kadar uzun süreceğini tahmin etmezdim. Nasıl kendimi geliştirmeme sağlayan kişiler olduysa geçmişte, aynı şekilde bugün bu hallerde olmama da sebep oldular belki de.
Ben artık kendine acıyan bir zavallıdan başka bir şey değilim ve bu öylesine canımı yakıyor ki...
Şu para sıkıntısı olmasa bir gün daha durmam yemin ediyorum ama sabretmem lazım biraz daha... Eğer yine birşey çıkmazsa başlarım parasına diyeceğim gibime geliyor...
